Waarschijnlijk haar laatste bergwandeling op La Palma.

Helga heeft ondanks haar 76 jaar nog steeds een ‘bucket list’. Een lijst met dingen die zij nog graag eens zou willen doen. Sinds twee jaar weten wij dat één van die dingen om nog te beleven de wandeling van Pico de La Nieve naar Pico de La Cruz, is. Verleden jaar had ze haar knieën een beetje over belast. Dit jaar vroeg René hoe het met de knieën was om eventueel gezamelijk de wandeling over dat deel van de kraterrand te maken.

Dat zou wel gaan als het maar niet te veel afdalen zou zijn en niet langer dan 5 km. Dus dat hield in dat we bij de parkeerplaats onder Pico de La Nieve zouden moeten beginnen.  Van Pico de La Nieve naar Pico de La Cruz is iets meer dan 5 km had René gezegd.  Dus dat was niet gelogen. Wat hij er niet bij had verteld was dat vanaf de parkeerplaats omhoog naar de kraterrand ongeveer nog een zelfde afstand was. Totaal 10,4 km, dus inderdaad ‘iets’ meer dan 5 km.

De beklimming was al een pittige uitdaging voor onze Duitse Wappie. Op een gegeven moment had ze twijfels of ze wel het zou gaan redden. Ja, dan moet je net bij René zijn. “Gaat niet bestaat niet”, is altijd zijn motto geweest. Met de nodige afleiding en motivatie van Patricia die een zeer rustig tempo aangaf kwamen we uiteindelijk aan op de kraterrand, net ten zuiden van Pico de La Nieve.

Met dat uitzicht vergeet je de hele martelgang naar boven. Je kijkt in de lengte richting over La Palma met op de achtergrond de zuster eilanden Tenerife, La Gomera en El Hierro waarvan de hoogste delen boven het wolkendek uitsteken. Terwijl we daar staan te genieten van het plaatje vraagt Helga; “Hoe benoem je zoiets”. “La Palma”, antwoordt René. Uit zijn ooghoeken ziet hij Helga een traantje wegpinken.

Is dat vanwege de blijdschap dat ze dit nog meemaakt of de wetenschap dat dit wel eens de laatste grotere bergwandeling van haar zou kunnen zijn ? Op de glooiende kraterrand was het wandelen echter weer iets om van te genieten. 

Wij hebben haar jaren geleden de bijnaam ‘huppelende hinde’ gegeven. Zo lichtvoetig danste zij over de rotsen. Het lijkt wel of 76 een kritische leeftijd is. René zijn ouwe heer liep ook tot zijn 76ste probleemloos en zonder spierpijn door de bergen van La Palma.

Het was een perfecte dag voor deze wandeling. Zonovergoten maar niet te warm. Dat gezegd hebbende, Patricia was wel aan het eind van de dag volledig verknetterd. Afwisselend heb je fantastische landschappen aan de kraterzijde of aan de buitenkant van het eiland. In februari is het nog een aantal maanden wachten tot het hele dak van het eiland in bloei staat.

Toch heb je ook nu nog een keur aan verschillende kleuren door de verscheidenheid in lage vegetatie en verschillende soorten steen en lava. Op veel plekken in de bergen op La Palma waar veel toeristen komen, kun je vaak half tamme raven tegenkomen. Meestal zijn het stelletjes. Zo ook nu. Ze weten dondersgoed dat het lekkers dat ze soms krijgen, in de rugzakken verstopt zit. Hou ze in de gaten !

Af en toe gaf Flo de beide dames wat voorsprong zodat hij niet te lang op die horrelvoeten hoefde stil te staan en dan vervolgens flink kon doorlopen om zijn metgezellinnen weer in te halen. Best leuk om die twee poppetjes dan voor je over de wandelroute GR131 te zien bewegen. Op een gegeven moment heeft hij zijn vader aan de lijn die iets wilde weten. René heeft de gewoonte bij het telefoneren zijn mobieltje op de luidspreker te zetten. Zo ook nu.

De oude Flohil is echt oud aan het worden en heeft het af en toe knap benauwd tijdens het praten. Komt hij een tijdje later een wandelaar tegen uit tegenover gestelde richting. Vraagt de man bezorgd of alles wel goed met hem is. Geluid klinkt ver in de bergen. De tourist had op grote afstand dat gehoest en gerochel van René zijn vader natuurlijk gehoord en gedacht dat hij dat was.

En dan… na uren afzien kon ze ook deze wandeling afstrepen van haar bucket-list. Je hebt het gedaan. Helga en René bleven nog even uitrusten en nagenieten op Pico de La Cruz. Patricia liep vast vooruit om al liftend richting auto te wandelen. Toen de andere twee wat later bij de weg kwamen was Patricia niet meer te zien. Zij besloten ook maar hun duim op te steken. De eerste auto die langs kwam stopte. Een Pools gezinnetje van drie. We hadden gewaarschuwd dat het zou kunnen zijn dat we Patricia tegen zouden komen in een blauw autootje. Dat kwamen we ook. Precies in een bocht. De Smurf verwachtte natuurlijk niet dat wij ook in een auto zouden zitten. Zij bleek ook een lift te hebben gekregen van de eerste auto die haar passeerde. Een Duits echtpaar.

Op dat deel onder de kraterrand heb je geen mobiel bereik. Als je dan vooraf geen goede afspraken hebt gemaakt, krijg je wel eens misverstandjes. Het Poolse gezin bleek de afslag naar het sterrenwacht centrum gemist te hebben en moest toch weer terug die kant op en zouden proberen Patricia te informeren. Maar die had al begrepen wat er gebeurd moest zijn toen ze de andere twee niet aan trof. Toen ze dus een auto driftig met zijn lichten zag seinen wist ze dat dat voor haar was. De Poolse meneer vroeg haar; ” Arrre you looking forrr yourrr husband? ” Helga had in de auto tegen de Polen verteld dat dit waarschijnlijk haar laatste echte bergwandeling was geweest. Volgende dag had ze echter helemaal geen spierpijn en vertelde Patricia lachend dat ze nog meer op haar bucket-list had.