lekker la palma !
We hadden de titel van deze pagina ook “Frits was hier” kunnen noemen. Frits werkt bij Dirk, een vaste gast van ons. Dirk runt, met een klein team, een drijvend terras in de omgeving van Den Bosch. Culinair genieten tijdens het varen. Dirk verblijft sinds jaar en dag bij ons in de winter. Dirk vist. Vrijwel iedere middag is hij aan de havenpier van Tazacorte te vinden op zijn blauwe kist en onder zijn gele petje. Tijdens zijn verblijf komen er regelmatig familieleden en werknemers langs op La Palma. En iedereen ‘moet’ meevissen. Zo ook Frits, uit beleefdheid en nieuwsgierigheid. Maar Frits trok voornamelijk zijn eigen plan. Zo heeft René Frits op een ochtend vroeg bij het strand van Tazacorte gedropt. Onze jonge avonturier vertrok vanaf daar met zijn bepakking richting het hoogste punt van La Palma om daar op het randje van de enorme krater van de Caldera de Taburiente zijn eerste overnachting te maken. Geinig om dat hoofdlampje langzaam tegen de bergwand omhoog te zien gaan. Begeleid door een kuchje dat Frits de restanten van een verkoudheid noemde. Maar René verdacht veel vond lijken op het ochtend gehoest van iemand die wel eens een sigaretje op steekt.
Tijdens Frits zijn verblijf op La Palma was het bij ons in het dal prachtig weer. Maar hoog in de bergen zou het aan het eind van de tweede dag wel eens kunnen gaan regenen. Er was een app aangemaakt waardoor Dirk en René de voortgang van Frits zijn tocht door de bergen zouden kunnen volgen. Tenminste dat was het idee. Maar om batterij te sparen had de globetrotter zijn mobiel op de vliegtuigstand staan. Lekker rustig ook. We denken dat het laatste het belangrijkste was voor de jongeling. Lekker alleen, met slechts de ruimte en stilte van La Palma om je heen. Ennn…. al die sterren en planeten natuurlijk. René had gewaarschuwd dat het mogelijk zou kunnen vriezen in de bergen ’s nachts. Maar dat viel gelukkig mee.
Wat niet meeviel was de regen. René had van onderaf al eens richting de cumbre (bergketen rand) gekeken. Daar werden de wolken steeds dichter. Geen uitzicht meer. René had al tegen Patricia gezegd dat Frits het op de Pista de Helera wel eens flink voor zijn kiezen zou kunnen krijgen. Dat was ook inderdaad gebeurd en Frits had, zeikend nat, bij El Pilar besloten
om niet daar te overnachten maar om terug naar beneden te komen en de rest van de 3 daagse tocht en tweede overnachting uit
te stellen tot het weer in de bergen weer uitzicht en plezier zou opleveren. Zo gezegd zo gedaan. Een overnachting in zijn tentje bij Pico Nambroque met prachtig uitzicht en de volgende dag door naar de zoutpannen in de zuidpunt van La Palma.
Een andere vaste gast van ons is onze Duitse-Mede-Wappie Helga. Die hebben we op zo’n aparte manier leren kennen tijdens de corona lockdown, dat we vrienden voor het leven zijn geworden. Helga is anders. Geen dertien in een dozijn en we lachen wat af als we met zijn driëen op pad of ergens aan het eten zijn.
Vaste prik dat we haar van het vliegveld halen. In de auto liggen we vaak al in een deuk van de verhalen die die kleine Duitse weer te vertellen heeft. Zich zelf daarbij bewust vaak voor gek zettend. Heerlijk ! Zo van het vliegveld naar een restaurant zonder geboekt te hebben op zaterdagavond. Hadden nog één tafel vrij. Een hele hoge met barkrukken. René de krukken voor de 2 smurfen stiekum verwisseld met lage stoelen.
Niet ieder jaar, maar we gaan regelmatig terug naar de monding van de Barranco del Agua, waar we elkaar ontmoet hebben. Laatste keer gingen we geluksstenen zoeken. Een tik van die Duitse. Stenen met een gat er in brengen geluk volgens haar. Leuke bezigheid, als afwisseling, tijdens een wandeling. Laatste keer had René een enorme steen met gat gevonden. Patricia had al op haar voorhoofd getikt dat hij die helemaal mee terug omhoog wilde sjouwen. Ze had gelijk. Al snel werd Flo dat gesjouw met die steen zat. Dat ging hem niet worden. Hij verstopte hem wel ergens om hem een andere keer met rugzak op te pikken. Die andere keer was twee weken geleden. Maarrr…. Waar de steen zou moeten liggen was helemaal overwoekerd en bedekt.
De dames op het keien strand op zoek naar verse geluksteentjes. Flo onverstoorbaar met verstand op nul en blik op oneindig op zoek naar zijn steen. Maar op een gegeven moment heeft zelf die simpele ziel de handoek in de ring gegooid. Hij ging maar op zoek naar een verse gelukssteen. Werd natuurlijk wel een soort van achter het net vissen. Want zijn twee gezelschapsdames hadden dat strand al een tijd lang afgestruind naar een geluksgat in een steen. Maar die twee zochten naar handzame steentjes, Flo niet die ging voor het grote geluk. Het geluk is met de dommen zeggen ze. Is waarschijnlijk waar. Bingo !
Ons grote kind kon zijn geluk niet op. Let op de woordspeling. Kwam waarschijnlijk door het formaat van de steen met gat. Zo, die kei in de rugzak en die vervolgens met beide handen op de rug ondersteunen zoals Obelix zijn menhir droeg. (zoek maar op)
Patricia verklaarde hem voor gek dat hij die steen hoe dan ook mee naar boven wilde sjouwen. Helga was benieuwd waar de steen dit maal verstopt zou worden om nooit meer terug gevonden te worden. Maar de steen is gewoon mee naar huis gegaan en staat nu zijn of haar geluk uit te stralen bij ons in de tuin. Hoe groot is de kans dat je zo’n kei los op een andere kei zet en de 2 kleine gelukssteentjes van Patricia er ook boven op plaatst, en het geheel blijft gewoon staan. Geluk ????
René heeft niets met auto’s en autorijden. Zoon Ramon is het tegenovergestelde. De parkeerplaats van ons lijkt wel een 4×4 bijeenkomst met al die woeste terreinauto’s. Ze zijn ook nog begonnen aan het verhogen en ombouwen van een pick-up tot een monsterachtige 4×4 camper. Maar zoonlief werkt vaak in het buitenland. Het werk ligt nog wel eens langdurig stil. René heeft nu de afgelopen tijd Noah, een lasser die aan de wagen bezig is, geholpen. Zo ook op Patricia haar verjaardag. Die avond na het werk zegt René tegen Noah dat hij voor de lol iets geks aan elkaar wil lassen als kadootje voor zijn lief. Dus Flo raapt wat afvalstukjes metaal bij elkaar en kijkt hoe hij die aan elkaar zou bakken voor de gein.
Zegt Noah ineens; “wacht!” Trekt een kist te voorschijn en pakt een stuk profiel van de grond. Een stuk dat we van de nieuw gelaste achterbumper af geslepen hadden zodat we nog net aan de minimum maten voldeden dat er geen motorrijders onder de 4×4 kunnen schuiven. Hoe heet ze vraagt hij enthousiast aan René. Schrijf op. Dus René wil Patricia op het stuk metaal schrijven. Paste niet echt lekker. OK maak ik er Smurf van. “Smurf ?”; vraagt Noah. Ja, Pitufa (Smurf) Noah lachen en hij brandt met de snijbrander keurig Smurf in het metaal. “Zo”, zegt René, “schitterend. Zo’n kado heeft ze in jaren niet gehad. Dat wordt gegarandeerd sex.” Noah verbaasd lachend dat iemand ouder dan zijn vader, zulke dingen zegt.
Het carnaval is hier al een week aan de gang. Het begon verleden week met het piratenfeest in Retamar bij ons op de hoek. René had wel zin om te gaan. Hoe moeten we ons dan verkleden ? Patricia vindt het al snel te gek. Een ooglapje en een soort van zwaard, is mooi zat. Voor René kan het niet gek genoeg. Minimaal een houten poot een papagaai op je schouder terwijl je een schatkist vol sierraden meesleept. We zijn niet geweest. We kunnen nog vaak zat in de herkansing. Feesten genoeg tijdens deze drie weken carnaval in de verschillende dorpen op La Palma.
Lopen we gisteren door de stad horen we dat de Murgas optreden. Murgas zijn grote koren bestaande uit alleen mannen of alleen vrouwen. Zij nemen vaak met de nodige humor de lokale politiek op de hak. Wanneer tijdens een nummer het publiek luid joelt weet je dat ze het over een heet hangijzer hebben waar de bevolking het duidelijk wel of niet mee eens is. Geinig ! Dus wij na het uit eten langs het carnavalsplein. Terwijl we daar aankwamen steeg er net een enorm aplaus op. Jammer dat hebben we gemist. Dat moet een goed koor geweest zijn. Maar het volgende koor, uit Tazacorte, dat kwam optreden was ook meer dan de moeite waard. We hebben maar even staan kijken. Maar het was weer een lekker sfeertje bij een lekker weertje. Makkelijk feest vieren hier. Toevallig zagen we net op de lokale televisie dat er later een groep van 129 man had opgetreden die bij een nummer steeds weer borden met de afbeelding van Pinokkio omhoog staken. Het publiek was het hier duidelijk mee eens. Ook hier hebben ze kennelijk één of meerdere Mark Ruttes.